نرخ بازیافت (Recovery) یکی از مهمترین پارامترهای طراحی و بهرهبرداری سیستمهای اسمز معکوس (RO) است. این عدد مشخص میکند چه درصدی از آب ورودی به آب تصفیهشده تبدیل میشود و چه مقدار بهصورت جریان غلیظشده از سیستم خارج خواهد شد.
افزایش نرخ بازیافت در نگاه اول جذاب است؛ زیرا آب بیشتری تولید میشود و حجم پساب کاهش پیدا میکند. اما همزمان غلظت نمکها در جریان غلیظشده افزایش مییابد، فشار اسمزی بیشتر میشود و احتمال تشکیل رسوبات کربناتی، سولفاتی و سیلیسی روی ممبران بالا میرود.
به همین دلیل، نرخ بازیافت بالا همیشه به معنی طراحی بهتر نیست.
ریکاوری مناسب باید بین صرفهجویی در آب، سلامت ممبران، مصرف انرژی، دفعات شستوشوی شیمیایی و هزینه بهرهبرداری تعادل ایجاد کند. این عدد برای تمام پروژهها یکسان نیست و باید بر اساس آنالیز آب، نوع ممبران، آرایش سیستم، کیفیت پیشتصفیه و شرایط واقعی بهرهبرداری تعیین شود.
نرخ بازیافت در سیستم RO چیست؟
نرخ بازیافت نسبت دبی آب تصفیهشده یا پرمیت (Permeate) به دبی آب خوراک است و بهصورت درصد بیان میشود.
فرمول محاسبه ریکاوری RO
فرمول پایه بهصورت زیر است:
نرخ بازیافت (%) = دبی آب تصفیهشده ÷ دبی آب خوراک × ۱۰۰
برای مثال اگر:
- دبی آب خوراک: ۱۰ مترمکعب بر ساعت
- دبی آب تصفیهشده: ۷ مترمکعب بر ساعت
- دبی جریان غلیظشده: ۳ مترمکعب بر ساعت
باشد، نرخ بازیافت سیستم برابر با ۷۰ درصد است.
یعنی ۷۰ درصد آب ورودی به آب تصفیهشده تبدیل شده و ۳۰ درصد آن بهصورت جریان غلیظشده از سیستم خارج میشود.
این عدد از نظر محاسباتی ساده است، اما اثر آن بر شیمی آب و عملکرد ممبران بسیار عمیق است.
تفاوت نرخ بازیافت کل سیستم و هر المان ممبران
یکی از اشتباهات رایج این است که نرخ بازیافت کل دستگاه با نرخ بازیافت یک المان ممبران یکسان در نظر گرفته شود.
در یک دستگاه چندمرحلهای، هر المان تنها بخشی از جریان عبوری از خود را به آب تصفیهشده تبدیل میکند. اما نرخ بازیافت کل سیستم از نسبت مجموع آب تولیدی به کل آب خوراک محاسبه میشود.
بنابراین ممکن است نرخ بازیافت کل دستگاه ۷۵ درصد باشد، درحالیکه هر المان بهتنهایی در درصد بازیافت بسیار پایینتری کار کند.
این تفاوت در طراحی مهم است؛ زیرا افزایش بیشازحد بازیافت در یک المان یا یک مرحله میتواند باعث کاهش جریان عرضی، افزایش قطبش غلظتی و بالا رفتن ریسک رسوب شود.
نرخ بازیافت مناسب برای ممبران RO چقدر است؟
برای همه سیستمهای اسمز معکوس یک درصد ثابت وجود ندارد.
نرخ بازیافت مناسب به کیفیت آب، نوع سیستم، تعداد مراحل، فشار اسمزی، محدودیت رسوبگذاری و شرایط بهرهبرداری وابسته است.
بهصورت تقریبی، محدودههای زیر در بسیاری از طراحیهای صنعتی دیده میشوند:
| نوع سیستم | محدوده متداول طراحی | توضیح |
|---|---|---|
| آب لبشور و بسیاری از آبهای چاه | حدود ۶۰ تا ۷۵٪ | در شرایط مناسب میتواند بالاتر یا پایینتر باشد |
| آب با شوری یا ریسک رسوب بیشتر | حدود ۴۰ تا ۶۰٪ | محدودیت اصلی آنالیز و اشباع نمکهاست |
| آب دریا | معمولاً حدود ۳۵ تا ۵۰٪ | وابسته به شوری، دما، فشار و طراحی سیستم |
| سیستمهای پرریکاوری | بالاتر از محدودههای متداول | نیازمند طراحی ویژه، مراحل بیشتر یا فناوری متفاوت |
این اعداد هدف ثابت طراحی نیستند.
برای مثال، یک آب چاه با TDS متوسط و سیلیکای پایین ممکن است بتواند با نرخ بازیافت بالاتری کار کند، درحالیکه یک آب دیگر با همان TDS اما سولفات، باریم یا سیلیکای بالا در همان نرخ بازیافت دچار رسوب شود.
بنابراین خرید فیلتر ممبران و انتخاب مدل آن نیز باید همراه با تعیین نرخ بازیافت مناسب انجام شود؛ چون ممبران بخشی از طراحی کلی سیستم است، نه قطعهای مستقل از شرایط بهرهبرداری.
چه عواملی نرخ بازیافت مناسب سیستم RO را تعیین میکنند؟
آنالیز آب خوراک
آنالیز آب مهمترین نقطه شروع است.
پارامترهایی مانند:
- کلسیم
- منیزیم
- بیکربنات
- سولفات
- باریم
- استرانسیوم
- سیلیکا
- آهن
- منگنز
- TDS
- pH
تعیین میکنند با افزایش غلظت در جریان غلیظشده، کدام ترکیب زودتر به محدوده اشباع خواهد رسید.
دو آب با TDS یکسان میتوانند نرخ بازیافت قابل قبول کاملاً متفاوتی داشته باشند.
به همین دلیل انتخاب ممبران RO و تعیین ریکاوری باید بر اساس آنالیز واقعی آب انجام شود، نه صرفاً یک عدد عمومی.
شوری آب و فشار اسمزی
با افزایش نرخ بازیافت، بخشی از آب از سیستم خارج میشود اما بیشتر نمکها در جریان غلیظشده باقی میمانند.
در نتیجه:
- شوری جریان غلیظشده افزایش پیدا میکند.
- فشار اسمزی بالا میرود.
- فشار خالص محرک عبور آب کاهش مییابد.
- حفظ دبی تولید ممکن است به فشار بیشتری نیاز پیدا کند.
این مسئله در آبهای با TDS بالا و بهویژه آب دریا اهمیت بیشتری دارد.
پتانسیل رسوبگذاری
نرخ بازیافت بالا باعث افزایش غلظت نمکهای کممحلول میشود.
مهمترین رسوبات محدودکننده معمولاً شامل:
- کربنات کلسیم
- سولفات کلسیم
- سولفات باریم
- سولفات استرانسیوم
- سیلیکا
هستند.
اگر یکی از این ترکیبات در جریان غلیظشده به محدوده فوقاشباع برسد، افزایش بیشتر نرخ بازیافت از نظر شیمیایی قابل دفاع نیست، حتی اگر از نظر هیدرولیکی سیستم هنوز بتواند آب بیشتری تولید کند.
کیفیت پیشتصفیه و شاخص SDI
هرچه نرخ بازیافت بالاتر باشد، شرایط داخل سیستم نسبت به فولینگ حساستر میشود.
اگر شاخص تراکم لجن (SDI)، ذرات معلق، آهن، مواد آلی یا بار میکروبی کنترل نشده باشند، افزایش ریکاوری میتواند سرعت گرفتگی ممبران را بیشتر کند.
بنابراین نرخ بازیافت بالا بدون پیشتصفیه مناسب، معمولاً تصمیم پایداری نیست.
نوع ممبران و آرایش مراحل
نرخ بازیافت فقط با یک ممبران تعیین نمیشود؛ آرایش کل سیستم اهمیت دارد.
در سیستمهای صنعتی برای دستیابی به درصد بازیافت بالاتر معمولاً از چند مرحله استفاده میشود تا جریان غلیظشده مرحله اول به خوراک مرحله بعد تبدیل شود.
آرایش ممبرانها در سیستم RO باید طوری طراحی شود که در مراحل انتهایی نیز جریان کافی روی سطح ممبران باقی بماند و ریسک قطبش غلظتی و رسوب کنترل شود.
دما و شرایط عملیاتی
دما روی نفوذپذیری آب، فشار مورد نیاز و رفتار برخی نمکها اثر دارد.
به همین دلیل نرخ بازیافت قابل دستیابی در دو سیستم با آنالیز مشابه اما دمای متفاوت الزاماً یکسان نیست.
با افزایش نرخ بازیافت چه اتفاقی داخل ممبران میافتد؟
غلظت نمکها در جریان غلیظشده افزایش پیدا میکند
هرچه درصد بیشتری از آب خوراک به آب تصفیهشده تبدیل شود، حجم جریان باقیمانده کمتر و غلظت نمکهای آن بیشتر میشود.
همین افزایش غلظت پایه بسیاری از محدودیتهای نرخ بازیافت است.
قطبش غلظتی افزایش پیدا میکند
قطبش غلظتی (Concentration Polarization) به افزایش غلظت نمک در لایه بسیار نزدیک به سطح ممبران گفته میشود.
غلظت نمک روی سطح ممبران میتواند از غلظت اندازهگیریشده در جریان اصلی بیشتر باشد.
بنابراین ممکن است آنالیز جریان غلیظشده در نگاه اول هنوز قابل قبول باشد، اما شرایط موضعی روی سطح ممبران به محدوده اشباع نزدیک شده باشد.
فشار اسمزی بالا میرود
افزایش شوری باعث افزایش فشار اسمزی میشود.
در نتیجه برای حفظ همان میزان تولید آب، فشار مؤثر بیشتری مورد نیاز خواهد بود.
اما این موضوع نباید با یک رابطه ساده «ریکاوری بالا = فشردگی ممبران» اشتباه گرفته شود.
فشردگی ساختار ممبران بیشتر به فشار واقعی، دما، مدت کارکرد و مشخصات خود ممبران وابسته است. افزایش نرخ بازیافت فقط میتواند در برخی طراحیها شرایطی ایجاد کند که برای حفظ ظرفیت، فشار بیشتری مورد نیاز شود.
احتمال رسوبگذاری بیشتر میشود
با افزایش غلظت کلسیم، سولفات، باریم، استرانسیوم یا سیلیکا، احتمال تشکیل کریستالهای رسوبی بیشتر خواهد شد.
به همین دلیل نرخ بازیافت بالا یکی از مهمترین عوامل افزایش ریسک رسوبگذاری در المانهای انتهایی سیستم است.
جریان عرضی در انتهای سیستم کاهش پیدا میکند
افزایش نرخ بازیافت به معنی کاهش دبی جریان غلیظشده است.
اگر این جریان بیش از حد کاهش پیدا کند، سرعت عبور آب در کانال خوراک پایین میآید و شرایط انتقال جرم روی سطح ممبران بدتر میشود.
این موضوع میتواند قطبش غلظتی و احتمال رسوب یا فولینگ را بیشتر کند.
رابطه نرخ بازیافت و ضریب تغلیظ چیست؟
یکی از سادهترین راهها برای درک اثر نرخ بازیافت، بررسی ضریب تغلیظ است.
در یک تقریب ساده:
ضریب تغلیظ ≈ ۱ ÷ (۱ − نرخ بازیافت)
برای نمونه:
| نرخ بازیافت | ضریب تغلیظ تقریبی |
| ۵۰٪ | ۲ |
| ۶۰٪ | ۲.۵ |
| ۷۰٪ | ۳.۳ |
| ۷۵٪ | ۴ |
| ۸۰٪ | ۵ |
| ۹۰٪ | ۱۰ |
این جدول نشان میدهد چرا افزایش نرخ بازیافت از ۷۰ به ۸۰ درصد فقط «۱۰ درصد بیشتر» نیست.
در حالت ایدهآل، ضریب تغلیظ از حدود ۳.۳ به حدود ۵ افزایش پیدا میکند.
به همین دلیل چند درصد افزایش ریکاوری در محدودههای بالا میتواند شرایط شیمیایی جریان غلیظشده را بهطور محسوسی تغییر دهد.
نرخ بازیافت مناسب برای آب چاه و آب لبشور
در بسیاری از سیستمهای صنعتی که با آب چاه یا آب لبشور کار میکنند، نرخ بازیافت کل سیستم در محدوده تقریبی ۶۰ تا ۷۵ درصد طراحی میشود.
در شرایط مناسب ممکن است درصد بالاتری نیز قابل دستیابی باشد، اما این موضوع نیازمند بررسی دقیق موارد زیر است:
- سختی
- قلیائیت
- سولفات
- سیلیکا
- باریم و استرانسیوم
- کیفیت پیشتصفیه
- تعداد مراحل
- جریان غلیظشده
- نوع ممبران
بنابراین حتی برای آب چاه نیز نمیتوان ۷۵ درصد را یک عدد استاندارد برای همه پروژهها دانست.
نرخ بازیافت مناسب برای آب با TDS بالا
با افزایش TDS، فشار اسمزی و غلظت نمکهای موجود در جریان غلیظشده افزایش پیدا میکنند.
در چنین سیستمهایی ممکن است نرخ بازیافت مناسب در محدودههای پایینتری مانند ۴۰ تا ۶۰ درصد قرار گیرد.
بااینحال، خود TDS تنها عامل محدودکننده نیست. نوع یونها و ترکیب شیمیایی آب تعیین میکنند سیستم تا چه اندازه قابلیت افزایش بازیافت دارد.
نرخ بازیافت مناسب سیستم SWRO و آب دریا
در سیستمهای اسمز معکوس آب دریا، فشار اسمزی بسیار بالاتر است و شرایط طراحی با سیستمهای آب لبشور تفاوت دارد.
در بسیاری از سیستمهای امروزی، نرخ بازیافت کل در محدوده تقریبی ۳۵ تا ۵۰ درصد طراحی میشود؛ اما مقدار نهایی به شوری، دما، فشار، تجهیزات بازیابی انرژی و معماری سیستم وابسته است.
شناخت تفاوت ممبران SWRO و BWRO برای این بخش اهمیت دارد، زیرا ممبران آب دریا برای کار در فشار و شوری بسیار بالاتری طراحی شده است.
آیا نرخ بازیافت بالاتر همیشه باعث کاهش مصرف آب میشود؟
از نظر تراز آب، بله.
هرچه نرخ بازیافت بالاتر باشد، سهم بیشتری از آب خوراک به آب تصفیهشده تبدیل میشود و حجم جریان غلیظشده کمتر خواهد شد.
اما اگر افزایش ریکاوری باعث موارد زیر شود:
- افزایش فشار کاری
- افزایش مصرف انرژی
- افزایش مواد شیمیایی
- افزایش دفعات CIP
- کوتاه شدن عمر ممبران
- افزایش توقف سیستم
مزیت کاهش مصرف آب ممکن است با افزایش هزینههای دیگر از بین برود.
بنابراین:
حداکثر نرخ بازیافت لزوماً بهینهترین نرخ بازیافت نیست.
نرخ بازیافت بهینه عددی است که کمترین هزینه کلی بهرهبرداری را همراه با عملکرد پایدار سیستم ایجاد کند.
رابطه نرخ بازیافت با آنتیاسکالانت و رسوب ممبران
افزایش نرخ بازیافت مستقیماً غلظت یونهای رسوبزا را افزایش میدهد.
در نتیجه انتخاب و دوز ماده بازدارنده رسوب حساستر میشود.
بهصورت ساده:
نرخ بازیافت بالاتر > غلظت بیشتر > ریسک اشباع بیشتر > حساسیت بیشتر انتخاب آنتیاسکالانت
اما یک نکته مهم وجود دارد:
افزایش دوز آنتیاسکالانت مجوز افزایش نامحدود نرخ بازیافت نیست.
اگر شرایط سیستم از محدوده قابل کنترل محصول خارج شود، افزایش ماده شیمیایی نمیتواند محدودیت حلالیت نمکها یا کاهش جریان عرضی را حذف کند.
در سیستمهای پرریکاوری، انتخاب آنتیاسکالانت با آنالیز آب اهمیت بیشتری پیدا میکند و دوز مناسب آنتیاسکالانت نیز باید متناسب با تغییر شرایط محاسبه شود.
نقش پیشتصفیه در نرخ بازیافت قابل دستیابی
هرچه نرخ بازیافت بالاتر باشد، اهمیت کیفیت آب ورودی بیشتر میشود.
پیشتصفیه باید بتواند موارد زیر را کنترل کند:
- ذرات معلق
- مواد کلوئیدی
- آهن و منگنز
- مواد آلی
- بار میکروبی
- کدورت
- SDI
افزایش ریکاوری در سیستمی که آب ورودی آن از نظر فولینگ کنترل نشده است، معمولاً باعث افزایش سرعت افت عملکرد ممبران میشود.
بنابراین نرخ بازیافت قابل دستیابی فقط توسط شیمی نمکها محدود نمیشود؛ کیفیت فیزیکی و زیستی آب نیز اهمیت دارد.
تفاوت ممبران BWRO و SWRO: ساختار، فشار عملیاتی، Rejection و تحلیل مهندسی کامل
نرخ بازیافت بالا چگونه باعث فولینگ و رسوبگذاری ممبران میشود؟
با افزایش نرخ بازیافت، غلظت املاح در بخشهای انتهایی سیستم بیشتر و جریان عرضی کمتر میشود.
این شرایط میتواند هم احتمال رسوب معدنی و هم شدت برخی انواع فولینگ را افزایش دهد.
در سیستمهایی که ریکاوری بیش از ظرفیت طراحی انتخاب شده است، فولینگ و رسوبگذاری ممبران RO معمولاً ابتدا در نقاطی ظاهر میشوند که آب بالاترین غلظت را دارد.
به همین دلیل محل گرفتگی نیز میتواند در عیبیابی مفید باشد.
نشانههای بالا بودن نرخ بازیافت در سیستم RO
هیچیک از علائم زیر بهتنهایی ثابت نمیکند نرخ بازیافت بیشازحد است، اما مشاهده چند مورد همزمان باید باعث بررسی ریکاوری واقعی سیستم شود:
- کاهش سریع دبی نرمالشده ممبران
- افزایش اختلاف فشار
- تشکیل زودهنگام رسوب
- شدت بیشتر رسوب در المانهای انتهایی
- کوتاه شدن فاصله بین شستوشوهای شیمیایی
- بازگشت سریع رسوب بعد از CIP
- افزایش مصرف آنتیاسکالانت
- افزایش هدایت الکتریکی آب تولیدی
- کاهش عمر مفید ممبران
برای مثال، اگر پس از افزایش ظرفیت تولید، فاصله بین شستشوی شیمیایی ممبران RO بهطور محسوسی کاهش پیدا کند، نرخ بازیافت یکی از پارامترهایی است که باید همراه با آنالیز آب و پیشتصفیه بررسی شود.
چگونه نرخ بازیافت را بدون کاهش عمر ممبران افزایش دهیم؟
آنالیز آب را دوباره بررسی کنید
افزایش نرخ بازیافت باید بر اساس وضعیت جریان غلیظشده ارزیابی شود، نه فقط آب خام.
پیشتصفیه را بهبود دهید
کاهش SDI و کنترل آهن، مواد آلی و ذرات به سیستم اجازه میدهد در شرایط پایدارتری کار کند.
آرایش مراحل را بهینه کنید
برای ریکاوری بالاتر ممکن است تغییر آرایش مراحل و تعداد وسلها ضروری باشد.
حداقل جریان غلیظشده را حفظ کنید
کاهش بیشازحد جریان خروجی میتواند سرعت عبور در کانال خوراک را از محدوده مناسب خارج کند.
شار ممبران را کنترل کنید
افزایش تولید نباید فقط با بالا بردن فشار و شار عبوری از سطح ممبران انجام شود.
برنامه کنترل رسوب را بازنگری کنید
نوع و مقدار آنتیاسکالانت باید متناسب با شرایط جدید بررسی شود.
از فناوری مناسب استفاده کنید
اگر هدف پروژه نرخ بازیافت بسیار بالاست، ممکن است سیستم RO کلاسیک بهترین معماری نباشد.
فناوریهایی مانند اسمز معکوس مدار بسته CCRO در بعضی پروژهها برای دستیابی به ریکاوری بالاتر و کاهش حجم جریان غلیظشده قابل بررسی هستند.
اشتباهات رایج در تعیین نرخ بازیافت سیستم RO
انتخاب یک درصد ثابت برای همه پروژهها
این شاید رایجترین خطا باشد.
نرخ بازیافت باید نتیجه طراحی باشد، نه یک عدد از پیش تعیینشده.
تعیین ریکاوری فقط بر اساس TDS
TDS درباره سیلیکا، باریم، سولفات و سایر یونهای بحرانی اطلاعات کافی نمیدهد.
بالا بردن نرخ بازیافت فقط برای کاهش پساب
کاهش جریان پساب اگر به قیمت افزایش CIP و کاهش عمر ممبران تمام شود، لزوماً صرفه اقتصادی ندارد.
نادیده گرفتن سیلیکا و سولفات
این ترکیبات میتوانند محدودیت اصلی نرخ بازیافت باشند حتی اگر TDS چندان بالا نباشد.
افزایش آنتیاسکالانت برای جبران ریکاوری نامناسب
آنتیاسکالانت ابزار کنترل رسوب است، نه مجوز عبور از تمام محدودیتهای طراحی.
نادیده گرفتن حداقل جریان غلیظشده
وجود جریان کافی برای حفظ شرایط هیدرودینامیکی ممبران ضروری است.
توجه نکردن به نرخ بازیافت هر مرحله و المان
ممکن است ریکاوری کل سیستم مناسب به نظر برسد اما توزیع جریان بین مراحل طراحی مناسبی نداشته باشد.
تغییر نرخ بازیافت بدون بررسی مجدد طراحی
افزایش ظرفیت یا بستن بیشتر شیر جریان غلیظشده بدون محاسبات جدید میتواند کل تعادل سیستم را تغییر دهد.
چکلیست تعیین نرخ بازیافت مناسب ممبران RO
| پارامتر | سؤال طراحی |
| آنالیز آب | یون محدودکننده کدام است؟ |
| TDS | فشار اسمزی چقدر است؟ |
| سختی و قلیائیت | خطر CaCO₃ وجود دارد؟ |
| سولفات، باریم و استرانسیوم | رسوب سولفاتی محدودکننده است؟ |
| سیلیکا | در جریان غلیظشده به چه سطحی میرسد؟ |
| SDI | کیفیت پیشتصفیه مناسب است؟ |
| دمای آب | شرایط واقعی بهرهبرداری چیست؟ |
| شار ممبران | در محدوده طراحی قرار دارد؟ |
| جریان غلیظشده | حداقل دبی لازم حفظ میشود؟ |
| فشار | پمپ و ممبران قابلیت تأمین و تحمل آن را دارند؟ |
| آرایش مراحل | برای نرخ بازیافت هدف مناسب است؟ |
| آنتیاسکالانت | نوع و دوز متناسب است؟ |
| نرمافزار طراحی | عملکرد سیستم در شرایط واقعی تأیید شده است؟ |
جمعبندی
نرخ بازیافت مناسب برای ممبران RO یک عدد ثابت نیست.
ریکاوری باید بر اساس آنالیز آب، شوری، پتانسیل رسوب، کیفیت پیشتصفیه، فشار، نوع ممبران، تعداد مراحل و حداقل جریان غلیظشده تعیین شود.
در بسیاری از سیستمهای آب لبشور، نرخ بازیافت کل در محدوده تقریبی ۶۰ تا ۷۵ درصد قرار میگیرد و در سیستمهای آب دریا معمولاً مقادیر پایینتری استفاده میشود؛ اما هیچکدام از این بازهها نباید بدون محاسبه به پروژه دیگری تعمیم داده شوند.
هدف طراحی نیز دستیابی به بالاترین نرخ بازیافت ممکن نیست.
نرخ بازیافت مناسب، بالاترین درصدی است که بتوان آن را در محدوده پایدار طراحی، بدون ایجاد فشار غیرمنطقی بر ممبران و افزایش ناموجه هزینه بهرهبرداری حفظ کرد.
در بسیاری از پروژهها چند درصد ریکاوری کمتر میتواند به معنی فاصله بیشتر بین CIPها، مصرف مواد شیمیایی کمتر و چند سال عمر بیشتر برای ممبران باشد.
سوالات پرتکرار
عدد ثابتی وجود ندارد. در بسیاری از سیستمهای آب لبشور حدود ۶۰ تا ۷۵ درصد و در سیستمهای آب دریا حدود ۳۵ تا ۵۰ درصد دیده میشود، اما مقدار دقیق باید بر اساس آنالیز آب و طراحی سیستم تعیین شود.
نرخ بازیافت برابر است با دبی آب تصفیهشده تقسیم بر دبی آب خوراک، ضربدر ۱۰۰.
اگر ریکاوری از محدوده مناسب طراحی بیشتر شود، غلظت نمکها، فشار اسمزی، قطبش غلظتی و احتمال رسوب افزایش پیدا میکند و این شرایط میتواند عمر ممبران را کاهش دهد.
در بسیاری از سیستمهای SWRO، نرخ بازیافت کل حدود ۳۵ تا ۵۰ درصد است؛ اما شوری، دما، فشار، طراحی سیستم و تجهیزات بازیابی انرژی روی مقدار نهایی اثر دارند.
فقط در محدودهای که آنالیز و طراحی اجازه دهد. افزایش دوز آنتیاسکالانت نمیتواند محدودیتهای شیمیایی و هیدرولیکی سیستم را حذف کند.
